Μετά την πρόσφατη επικοινωνιακή αποτυχία της κυβέρνησης και του ΑΚΕΛ να πείσουν την κοινή γνώμη ότι ο Πρόεδρος έχει πλήρη έλεγχο στη διαδικασία των συνομιλιών –δηλαδή ότι αντέκρουσε με αποτελεσματικό τρόπο τις «νέες» τουρκικές θέσεις–, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ προέβηκε σε μια πολύ σοβαρή, πλην όμως αστήρικτη κατηγορία περί ύπαρξης ενός συντονιστικού κέντρου που μεθοδεύει υπόσκαψη του Προέδρου και των προσπαθειών του για λύση. Πριν εξετάσουμε την ουσία αυτού του θέματος, είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε ένα ουσιώδες ζήτημα: Ανεξάρτητα από τις πολιτικές απόψεις που εκφράζει ο κάθε πολίτης, πολιτικός ή δημοσιογράφος, κανένας νοήμων άνθρωπος δεν πρόκειται να επιτρέψει να απειληθεί ο θεσμός του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ή ο ίδιος ο Πρόεδρος. Σε περίπτωση που υπάρξουν βάσιμα και τεκμηριωμένα στοιχεία για απειλή του Προέδρου, η κοινωνία μας θα περιχαρακωθεί γύρω του για να τον προστατεύσει. Ενόσω όμως γίνονται τέτοιου είδους αναφορές για επικοινωνιακούς σκοπούς, θα πλήττεται τόσο ο θεσμός όσο και το κύρος του Προέδρου.

Είναι ίσως αυτονόητο ότι η κριτική, όσο σκληρή και αν είναι, δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως προσπάθεια εξόντωσης του Προέδρου. Αντίθετα, η κριτική είναι η πεμπτουσία του δημοκρατικού δημόσιου βίου και όχι μόνο πρέπει να αντιμετωπίζεται με θετικό τρόπο, αλλά και να επιδιώκεται. Αυτό που πρέπει να διερωτηθεί κάποιος, όμως, είναι αν ο κ. Κυπριανού μιλούσε εκ πεποιθήσεως όταν υποστήριξε ότι υπάρχει «συντονιστικό κέντρο» ή μιλούσε βάσει κάποιας πληροφόρησης. Ο τρόπος με τον οποίο μεταδόθηκε το θέμα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Το ΡΙΚ έκανε έκτακτη αναφορά στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων την Τετάρτη (27/1) και μετέδωσε εκτενή πλάνα από την εν λόγω ομιλία του κ. Κυπριανού στο βραδινό δελτίο. Την επόμενη μέρα, όμως, όταν κλήθηκε να δώσει στοιχεία και ονόματα στη μεσημβρινή εκπομπή του ΑΝΤ-1 δεν το έπραξε. Αντίθετα, ο ίδιος, όπως και οι εκπρόσωποι του κόμματός του, βρισκόμενοι προφανώς μπροστά στο ενδεχόμενο ενός φιάσκο, μίλησαν για κάποιες ιστοσελίδες και για μια ακραία οργάνωση. Αρχικά, όμως, ο κ. Κυπριανού είχε αναφερθεί σε αρθρογράφους και σε άτομα που μιλούν στην τηλεόραση, οι οποίοι μάλιστα –σύμφωνα με τον ίδιο– χρησιμοποιούν «τις ίδιες λέξεις». Είναι κάποιοι από αυτούς μέλη αυτών των ιστοσελίδων ή οργανώσεων;

Η ουσία του όλου ζητήματος εστιάζεται σε μια εμμονή που επικρατεί στους κυβερνητικούς κύκλους: Εδώ και καιρό, θεωρούν ότι υπάρχει μια οργανωμένη ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι απεργάζονται την αποτυχία των συνομιλιών. Οι άνθρωποι αυτοί θεωρούνται το «βαθύ κράτος». Ενίοτε, σε αυτή την κατηγορία κατατάσσονται όλοι όσοι ασκούν έντονη κριτική στους χειρισμούς του Προέδρου. Γενικά, το λεγόμενο «βαθύ κράτος» ταυτίζεται με «απομεινάρια της διακυβέρνησης του Τάσσου». Πρόκειται, δηλαδή, για κάποιου είδους προκατάληψη, η οποία εξελίχθηκε σε πολιτική εμμονή. Κάθε φορά, λοιπόν, που η κριτική που ασκείται στον Πρόεδρο κορυφώνεται, αναδύεται και αυτή η εμμονή περί των συνωμοτών του «βαθέως κράτους».

Με καθαρό μυαλό, μπορεί να δει κάποιος ότι ο σχεδόν ομόθυμος τρόπος με τον οποίο αντιδρά μια μεγάλη μερίδα αναλυτών και αρθρογράφων στους χειρισμούς του Προέδρου, ίσως να στηρίζεται σε μια πηγαία κοινή ανησυχία για τις παλινδρομήσεις των συνομιλιών και το ενδεχόμενο αδιεξόδου. Δεν είναι ωστόσο καθόλου δύσκολο να συμπεράνει κάποιος ότι θα ήταν αδύνατο όλοι εκείνοι που επικρίνουν τους χειρισμούς του Προέδρου να συνυπάρξουν κάτω από ένα συντονιστικό κέντρο στο πλαίσιο του οποίου να συμφωνούν ακόμη και για τις λέξεις που χρησιμοποιούν.